Iesje

Story of my Life

Feels like home

Tja… We zijn er weer! Bij Jean en Alan! Maar voordat ik daar aankom is er natuurlijk nog het een en ander gebeurd hè. Dus dat zullen we maar eens even gaan opschrijven. Wellicht zijn jullie geïnteresseerd.

We zijn aan het werk gegaan als Fundraisers. Maandag begonnen we om half 10. Training… Onze pitch oefenen en later op de dag zijn we de stad in gegaan om te proberen leden te werven voor het goede doel. Tevergeefs want we haalden nog niks binnen. Maar het is pas onze eerste dag dus alles kan nog.

Dinsdag waren we vrij, het was Australia Day. Dit is een nationale feestdag. Wat wordt er gevierd zou je dan denken? Nou… Dit is de dag waarop de eerste vloot aan dockt in Sydney Harbour.
We hadden afgesproken met Katrin (Hangover part 4, oud huisgenootje). We zijn naar het park achter de Sydney Harbour Bridge gegaan waar een erg leuk bandje optrad. Nadat dit afgelopen was zijn we even wat gaan eten bij de Mac, nee deze is niet zo goed als in Nederland maar ze hebben wel lekkere aioli hihi.
Daarna zijn we naar The OperaHouse gegaan. Op het plein ervoor vond een concert plaats wat live op tv uitgezonden werd. Wat wil zeggen, er komt een artiest op het podium, deze zingt een liedje en vervolgens heb je 5 minuten pauze voor de reclame. En zo ging dat maar door totdat we er genoeg van hadden. Rond kwart voor negen zijn we gegaan en toen we het terrein afliepen was het wel heel erg druk bij de Harbour. Ok wat is hier aan de hand? Vuurwerk! Hoe laat? Ja…. Negen uur of half tien. De beveiliging maar ook de politie wist het niet zeker. Tijdens het wachten stonden we naast James. Een jongen van 21 uit Engeland welke een dag ervoor aan was gekomen en in zijn eentje op onderzoek uit was. We raakten met hem aan de praat. Om half tien was dan toch het vuurwerk en het was weer een mooi spektakel. Daarna zijn we samen met James nog wat gaan drinken. James is zo gay als het maar zijn kan en ziet honden aan voor apen. Lang verhaal maar te hilarisch, echt zo’n hadjebijmoetenzijn tafereeltje weer.
Toen het laat genoeg was besloten we maar eens naar huis te gaan. Na Katrin en James gedag te hebben gezegd zijn we naar de bushalte gelopen. Uiteraard zijn we niet de enige die er staan en ik hoor een paar mensen praten. Eerst denk ik wat is dat voor een Australisch accent? Maar al snel genoeg kom ik er achter… Verrek! Gellie komt uit Brabant! Hoezo? Kende da heure? Goeiendag maat! Ik kom zelf ook uit Brabant! Ze komen uit de buurt van Veghel. En waar komde gij dan vandaan? Vragen ze aan Marisja. Ik kom uit Emmeloord. Ooh zegt er een… Hedde ut al gehoord? Zij komt uit Emmeloord! Heel flauw maar wel grappig. Ze kwamen er achter dat ze bij de verkeerde bushalte stonden dus vlug even toevoegen op Facebook, binnenkort een biertje doen en weg zijn ze.
Ok… Dit kan alleen maar in Australië haha.

De dag erna mochten we weer aan het werk, we worden op een plaats neergezet achter Central Station tussen de treinen en busstops. Iedereen die we aanspreken heeft haast, of ze moeten de trein halen of de bus.
Veel mensen vragen ons de weg, want er zijn mensen in Sydney met een groen shirt (wij droegen ook een groen shirt) welke dienen als informatiepunt.
Dat is op een bepaald moment best frustrerend dat je ietwat geïrriteerd toch vriendelijk aangeeft dat je geen informatiepunt bent maar een fundraiser. Dus tenzij ze van plan zijn zich in te schrijven kan ik geen informatie verschaffen.
En dan heb je nog een oud vrouwtje met een wandelstok. Ik had niet eens de intentie haar aan te spreken maar ze duwt zowat d’r stok in mijn gezicht en begint te schreeuwen! No no no! Ok….
Of er komt iemand langslopen die zegt, I don’t want to be in this life anymore. Ja wat zeg je dan? Just kill yourself? Is ook niet echt vriendelijk lijkt me dus dan zeg maar gewoon, ok have a nice day!
Bij Marisja was het nagenoeg hetzelfde en die werd met de minuut minder aardig omdat ze het werk net als ik niks vond. We hebben toen ook besloten dit niet door te zetten maar snel op zoek te gaan naar wat anders.

Al gauw genoeg hadden we weer een interview bij een marketing bureau en dit kon vanalles betekenen. Ze waren tot op de dag van de trial niet duidelijk en daar kwamen we die dag achter. Wat hield het in? Door to door sales! Wij hebben een dagje met ze meegelopen, niemand is thuis want er zijn een heleboel werkende Australiërs hier, en als ze thuis zijn dan zijn ze al jaren met pensioen of ze mogen niks beslissen want de partner regelt alles. Dit gaat dus nooit werken… Nee… Niks voor ons aangezien je alleen maar betaald krijgt op wat je binnen haalt.
Dus wederom bedankt en weer opzoek naar werk.

We hebben op alles gereageerd maar voor mij begin de tijd te dringen. Ik kan niet voor 3 weken een baan vinden. Ze hoeven je simpelweg niet. En er zitten wel meer haken en ogen aan. Iedereen denkt dat het makkelijk is om een baan te vinden in Australië, ik zeg je, dat is het echt niet!

In de tussentijd is Max, een Australian backpackers mate, bij zoeter gearriveerd. Hij zocht voor 1,5 week een plek om te verblijven en van Peter mocht het. Normaal neemt hij geen mannen in huis maar dit keer maakte hij een uitzondering.
Voordeel is natuurlijk dat hij hem al eens gezien heeft en dat het een vriend van ons is. Daarbij zat Peter de rest van de week in Melbourne dus die kon er geen last van hebben. We hebben films gekeken en zijn lekker naar het strand geweest, dat was ook wel nodig met die zomerse dagen hier!
Zaterdags waren we van plan om lekker ergens op stap te gaan maar dat werd hem niet aangezien je $20 entree moest betalen! Dikke doei!
Op woensdag vroeg in de ochtend zou Max weer vertrekken dus zijn we die dinsdag avond nog een drankje gaan doen. Dat was erg gezellig en op woensdag om 5 uur ofzo… Het was erg vroeg in ieder geval maakte Max ons wakker om doei te zeggen. Baaaaaaaaai Max! Have a safe trip and we will see each other again! En wij weer met onze mottengezichtjes ons bed in.

De rest van de dagen bestond vooral uit werk zoeken, naar het strand en film kijken.

Omdat ik nog steeds niks gevonden had heb ik besloten om terug te gaan naar Jean en Alan. Dat kost me geen geld, ook al verdien ik er niks mee ik kan er in ieder geval werken voor mijn verblijf.

Zondag… Valentijnsdag, het is prachtig weer dus huppeteej naar Bondi Beach. Toen het weer begon te veranderen, de zon maakte plaats voor de wolken zijn we terug naar huis gegaan. Omdat het nou eenmaal Valentijnsdag is en wij er allebei geen ene f*ck om geven hebben we lekker romantisch samen de Titanic gekeken. Zwijmel, zwijmel, iedereen weet dat Jack makkelijk naast Rose op die deur had gepast maar dat maakte het verhaal natuurlijk minder spectaculair dus laat die maar gewoon verzuipen… Nadat de Titanic af was gelopen hebben we The Italian Job gekeken, iets met actie en mini’s… Dat was nodig na drie uur kwijlen en zwijmelen.

Omdat Peter die zondag weer vertrokken was naar Melbourne hebben we maandag maar weer uitgeslapen, de nodige wasjes gedraaid, filmpjes gekeken en een cabaret stuk van Ronald Goedemondt ofzoiets. In ieder geval TE hilarisch!

Dinsdag hoefde we nog steeds niet naar de winkel want er was nog genoeg eten in huis en Peter zou pas in de avond thuis komen. Ik ben begonnen met het inpakken van al mijn spullen en warempel… Het past! Dus daarna hield niets ons verder meer tegen dus, wederom een dagje film kijken.
Peter heeft zo’n 300 films en hij pronkt er nogal mee… Op het moment dat ik vertelde dat ik er zo’n 1000 heb schrok hij een beetje. En ik heb er geen dubbel, hij zeker 5. Maar goed ik ben hier niet om over mijn filmpjes op te scheppen. We hebben The Timemachine en Batman Begins gekeken en toen was het wederom bedtijd!

En na dinsdag komt woensdag, dat is de dag dat ik Peter en Marisja ga verlaten. Rond half elf staan we op. Ik stap nog even vlug onder de douche, onze laatste sneetjes brood toasten en lekker ontbijten. Vervolgens even de stad in want ik moet nog wat kleinigheidjes halen bij de discount chemist. Meest ideale winkel!
Als afsluiter nog een laatste keer samen met mijn zusje Marisja een cappuccino bij Gloria Jeans en dan op naar huis. Eenmaal thuis is Peter er niet dus ik stuur hem een sms dat ik graag om kwart voor drie op de trein wil stappen naar Gosford.
Na een minuut of tien is hij thuis en om kwart over twee begeven we ons met al mijn spullen naar Cental Station.
Het afscheid is daar, wel maar voor even maar toch… Doei doei zeggen even huggen (dat hoort hier in Australië) en op naar Gosford!
Om kwart over vier arriveer ik en loop ik naar de uitgang, zoek een bankje uit en wacht totdat Jean me oppikt. Ze moet even met Alan naar de tandarts maar probeert er zo snel mogelijk te zijn. Prima… Ik wacht wel even. Marisja en ik hebben uitgevonden, wanneer je je telefoon op Engels zet komen de woorden vanzelf tevoorschijn, als je dan steeds in het midden (tweede woord) blijft typen komen er complete idiote verhalen tevoorschijn…

Voorbeeld:
The fact I can get it right away with the new version, and I don’t think that I have a great way for a few months. The fact I can get it right away with the fact I have a great way for a few years. The only thing that would have to go back and I don’t think that I have to go back.

Dus… Inderdaad, slaat nergens op maar wij hebben natuurlijk weer de grootste lol. Met als gevolg dat ik in mijn eentje hardop heel hard zit te lachen en een oud mannetje naast mij me aankijkt of ik schizofreen ben!
Inmiddels is het een halfuur later, Jean is er nog niet en er is een zwerver op het bankje komen te zitten. Hij raapt sigarettenpeuken op van de grond om deze op te roken en meurt als een malle! Natuurlijk staat de wind weer op ons Ires gericht dus ik heb er kokhalsneigingen van onderhand, bah bah getverderrie, totaly grose! En alsof dat niet alles is begint hij ineens uit het niets ontzettend hard te lachen! Nog erger dan ik deed toen ik die gekke berichtjes stuurde met Marisja!
Die mens is gek ik zeg het je.
Gelukkig duurde het wachten niet veel langer meer! Om en nabij de klok van half 6 kwam Jean dan toch aan, Alan zat ook nog in de auto pijn te lijden, last van zijn tand al weet hij zelf niet welke.
Bij aankomst heb ik mijn spullen binnen gezet, bed opgemaakt en mijn spulletjes een beetje uitgepakt.
Er is ook een andere wwoofer nog aanwezig, Wilco. Ook uit Nederland, hij komt hier al enkele jaren en slaapt in de caravan.
Jean heeft weer als vanouds lekker eten in elkaar geflatst en met een wij the erbij hebben we mijn trip na mijn vertrek doorgenomen en ik ben weer op de hoogte van alles hier.
Zo ook vanwege het feit dat ze een tweede kleinkind krijgen, in September krijgt Sophie een broertje of zusje!
Erg leuk allemaal, en wat ook leuk is…. Nog maar 2,5 week en dan arriveert mijn aller aller beste vriendinnetje en liefste zus! Heb er zin aan!!!

 

Sorry, geen foto’s en ik heb ok nie gecontroleerd op spelvoutuh

3 comments on “Feels like home”

  1. Kind! Wat een heerlijk verhaal! Alsof ik er zelf bij was! Hahaaaa dat was ook zo! See ya in 2 weeks mate!

    Kiss from your fake sis

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*